Fillepijnen

We hebben vernomen dat het aardig fris is in ‘t Nederlandse, dus hopen we dat we jullie hiermee een beetje warmte kunnen toesturen..


De rijstterrassen van Banaue en Batad
Na ruim anderhalve week op onze princessekontjes te hebben gezeten, werd het weer tijd voor actie in de tent. Met onze gebruinde voetjes en roze gelakte teennageltjes waren we weer klaar om op avontuur te gaan.
9 uur rijden, ten noord-oosten van Manilla, ligt Banaue. Een dorp dat bekend is om haar rijst terrassen. Naast deze bezienswaardigheid is het er grauw, vies en lelijk. Betonnen huizen, vieze steegjes en een karaokebar waar je van mijlen ver, midden op de dag, zatlappen kan horen meeblèren. (Dát had dan weer z’n charme..)
Batad, een gat iets verder op, was anders. Heel anders.
Na een uur (hobbeldebobbel) met de tricycle, een uur naar boven lopen (sorrie, Híííken) en dan een uur naar beneden Híííken, kwamen we aan in Batad. Geen elektriciteit, geen stromend water, in de verste verte geen verkeer.. Enkel en alleen rijst terrassen… Een amphitheater van rijstterrassen. Wel 100 boven elkaar gestapeld, de lucht die in het water weerspiegeld, alleen het geluid van vogels en een paar mensen beneden in’t dorpje. Palmbomen die uitsteken tussen de huisjes van golfplaten en ver weg een waterval. Zucht.. wat was het daar mooi!
De terugweg naar Manilla verliep een stuk voorspoediger dan de heen weg; een bus met roze gordijntjes, papieren ananassen en de hele nacht boybands (BSB, Blue, Boyzone, Westlife, enz. enz.) doet het erg goed bij ons. Beter dan de honderden kakkerlakken en een airco op Hollandsche wintertemperaturen op de heenweg..

Palawan
Zee, strand en palmbomen.. maar helaas ook regen. Veel regen...fijn. Niet precies wat we in gedachten hadden toen we het vliegtuig uitstapten. (Wel kwamen hier dan eindelijk onze in Cusco gekochte poncho’s eindelijk van pas..)
Gelukkig was onze eerste bestemming de onderground river in Sabang, en laat je daar nou geen zon voor nodig hebben.
Een gammel bootje met dikke en zware toeristen en een klein Fillepijns gidsje, die iedere zin herhaald: “Maam, Sharon Stone formation, Maam. Sir, Sharon Stone formation, Sirrrr” (Ook hier staat alles op repeat). In iedere limestone formation hadden ze wel iets bedacht. Alles kwam voorbij: van Sharon Stone tot hamers, van Jezus tot papayas. “Maam, papaya formation, Maam. Sir, papaya formation, Sirrrr”
Als je in Port Barton uit de Van stapt en Sabrina met ‘Boys Boys Boys’ uit de stereo hoort komen, weet je dat je een fijn resortje hebt gevonden. Een paar uur later zaten we dan dus ook heerlijk verse krab te eten, aan zee, biertje erbij en meeblèrend met 2unlimited.
Volgende ochtend vroeg doorgereden naar El Nido, waar we de laatste 4 dagen van onze Palawan week uber chill hebben doorgebracht. Eiland hopping till you’re dropping, tropische paradijsjes, snorkelen in lagoons met Nemo (en heel veel andere felgekleurde visjes), verbrandde ruggetjes, kokosnoten met een rietje… :-)
Onze cottage was allerschattigst en onze buren Russische zuiplappen (of is dat een pleonasme?) met een eigen stereo en ipod vol russische slagerachtige ellende… tja..
Dus hebben we de laatste dag scooters gehuurd. Een dorp iets verder op had een Ati Ati Hat festival; een gelegenheid om jezelf zwart te smincken, kinderoptocht te houden, goed veel zuipen (voor de plaatselijke bevolking natuuurlijk ;-) en hanengevechten.. Iets raars, verschikkelijk wreed en wat eindigd in een dooie haan en een beteuterd baasje.(Zouden ze die dooie haan nou uiteindelijk opeten?)
Diezelfde middag doorgereden naar het mooiste strand van Palawan. Vorm van een hoefijzer, palmbomen, een paar hutjes en een leeg, wit zandstrand. De perfecte plek om met de scooter overheen te crossen! Jippie! Dat was VET!!

Boracay
Van alternatief, simpel en chill, naar het bruisende toeristische strandoort van de Fillies. Een ‘kleine’ omwenteling..
Een prachtig wit wit wit poederfijn zandstrand met palmbomen aan de rand, zoals je alleen in sprookjes, piratenverhalen of plaatjes van Robinson Crusoe ziet. Helaas leven we hier in het jaar 2010 en vormen Petrov uit Russia, Sui uit Japan und Dieter aus das Ruhrgebied met hun families één grote stoet in de verlichting van alle restaurants en winkeltjes. Het voordeel daarvan is dat we gewoon lekker een frappucino kunnen halen bij de Starbucks.
Dus hebben we gedaan wat iedereen hier doet: bruin worden en feesten. 2 dingen waar we, natuurlijk, uitstekend in geslaagd zijn.
De eerste paar nachten verbleven we in het allerschattigste Frendz Resort (thnx Aad, Paul, voor de tip,het was er erg fijn), maar de laatste paar nachten hebben we onze oude princessen gedaanten weer opgepakt en mochten we komen logeren in het Ambassador in Paradise. (thnx Joop, het was super!)
Na een week was het mooi geweest met het reuzenrad, The Hobbit Place (waar dus echt alleen hobbits in de bediening werken) en alle dames van lichte zede… Terug naar Manilla en nog even alle energie sparen voor onze volgende bestemming; Tokyo Japan!