Weer in ons oude vertrouwde Amsterdam. Het zit er op. Het is fijn om terug te zijn, maar ook ff wennen.
Niets is veranderd. Naja, niets.... behalve dan het formaat van de Volkskrant en treintijden (grrrr).. De nieuwe gebouwen die er ineens staan..De lente die eraan komt.. De vormgeving van de Allerhande en de kruidenpotjes van de Appie. Kleine dingen die je doen realiseren dat je echt bent weggeweest, dat het niet een mooie lange droom was, maar alles was echt!
Het nagenieten is begonnen: van grote bijna blote mannen bij de sumo, heilige bergdorpen, de papa en mama van lies die twee weekjes zijn komen meedoen, de drukte in Osaka, sushi sushi sushi, traditioneel japan in Kyoto, 30.000 oranje bogen, de lekkerste instant noodle soepen ter wereld, de rust in de drukte, rijstballen...
Japan is een bijzonder land. Een land van contrasten. Ben je super delux aan het shoppen, loop je tegen een oude tempel aan, waar meisjes in tuutuuutjes met taartjespatroon aan het bidden zijn. Zij aan zij met meisjes in kimono, met hun flitsende roze mobieltjes en houten slippertjes.
Het is een druk land. Een grote mierenhoop. Alles geeft licht en muziekjes laten je niet met rust. De tekens en taal zijn abracadabra, maar op de een of andere manier gaat alles vanzelf. Geen geduw en getrek, maar het gaat rustig langs elkaar heen. En met handen, voeten en een glimlach spreek je bijna japans. Soms lijkt wel een Apple, het klopt allemaal, het is logisch, het is duidelijk en mooi... moooooi..
We hebben veel gedaan, veel gezien. Onze zintuigen zijn ietsjepietjse verwend. Daar kwamen achter in het aquarium in Osaka. Groot, modern, mooi.. een van de attracties van de stad. Komen we tot de conclusie dat we 8 van de 10* dieren in het wild hebben gezien de afgelopen maanden..
Het was een fantastische reis en een fantastische tijd. Vol ervaringen en momentjes.. Het heeft ons geïnspireerd en energie gegeven voor ons volgende avontuur, want dat gaat nu pas echt beginnen!
* 9 en 10 waren whale sharks, misschien volgend iets voor volgende x...
donderdag 15 april 2010
zondag 14 maart 2010
van Tokyo tot hier
Aan de ene kant is dit land minimalistisch, strak, overgeorganiseerd en netjes. Overdag is alles grijs. Zijn de mensen terughoudend en bescheiden.
Maar als het donker wordt komt alles tot leven; een grote schreeuwende bende van bliebjes, piepjes, neonlichten en dronken zakenmannen.
Japanners zijn over het algemeen verlegen en terughoudend en verschikkelijk behulpzaam. Ze komen je direct te hulp geschoten wanneer je langer dan 10 sec om je heen staat te kijken. Spreken natuurlijk geen engels, houden 5 andere vreemden aan en lopen met je mee tot je je plek van bestemming bereikt hebt. Opgeven is er absoluut niet bij.
Daarnaast zijn ze ook erg vrijgevig. Ooooveral krijg je kadootjes! (En laten wij dat nou net heel heel leuk vinden :-) Van paraplu`s tot telefoonhangers, cakejes en onderbroeken (zie foto). En wanneer je iets koopt in een winkel, lopen ze met je mee tot de deur om je (20x) te bedanken en.. uit te zwaaien!
Een baan of functie wordt uiterst serieus genomen (soms net iets te, als je het ons vraagt, giechel giechel giechel).
Tanken is een hele belevenis; 20x buigen, een hoop geschreeuw waar we niets van verstaan en wederom een heleboel bedankjes.
Ook de wegwerkzaamheden zijn leuk. Wanneer ze ergens stoeptegels aan het verleggen zijn, staan er minstens 3 mensen bij (geheel in kostuum met reflectoren) die je veilig het hoekje om leiden. Aandoenlijk, dat is het.
Dan zal het je ook niet verbazen dat ze in deze taal minstens 3 vormen hebben om iemand ultra netjes te bedanken. De een nog formeler dan de ander.
En nu over nog even over ons.
Nadat we Tokyo hebben verlaten hebben we veel van Japan gezien. Het is echt een prachtig land. Vooral de countryside was mooi mooi mooi. Maar aangezien ons budget het niet echt toe liet (appels voor 8 euro per stuk, biertje is minimaal 5 euro) hebben we ons beperkt tot een paar grote steden met hier en daar uitstapjes.
Het is fijn reizen in dit land. Super makkelijk, zolang je het maar van te voren boekt en reserveert. Met de JR Railpass konden we onbeperkt reizen met de trein (van die hele hele snelle!) voor een week. En dat hebben we gedaan!
Van Nagoya naar Okayama, Hattoji, Hiroshima, nachtje feesten in Osaka 346 km verder op en ook weer terug, Fukuoka, Sakurajima en Nagasaki.. en toen waren we weer beetje uitgereisd. ;-)
Gelukkig konden we in Beppu weer helemaal bij komen in de onsen (Japanse hot springs). Heerlijk badderen met uitzicht over de stad en de zee.. ..en via die zee naar Osaka, met een echte Japanse ferry. Dat betekend dus met 40 Japanners als sardientjes in een blikje naast elkaar liggen.. een aparte ervaring.
Morgen komen de ouders van Lies. Vandaag beginnen we aan onze laatste twee weekjes samen. De tijd gaat snel. Vlug achter deze computer vandaan....
Maar als het donker wordt komt alles tot leven; een grote schreeuwende bende van bliebjes, piepjes, neonlichten en dronken zakenmannen.
Japanners zijn over het algemeen verlegen en terughoudend en verschikkelijk behulpzaam. Ze komen je direct te hulp geschoten wanneer je langer dan 10 sec om je heen staat te kijken. Spreken natuurlijk geen engels, houden 5 andere vreemden aan en lopen met je mee tot je je plek van bestemming bereikt hebt. Opgeven is er absoluut niet bij.
Daarnaast zijn ze ook erg vrijgevig. Ooooveral krijg je kadootjes! (En laten wij dat nou net heel heel leuk vinden :-) Van paraplu`s tot telefoonhangers, cakejes en onderbroeken (zie foto). En wanneer je iets koopt in een winkel, lopen ze met je mee tot de deur om je (20x) te bedanken en.. uit te zwaaien!
Een baan of functie wordt uiterst serieus genomen (soms net iets te, als je het ons vraagt, giechel giechel giechel).
Tanken is een hele belevenis; 20x buigen, een hoop geschreeuw waar we niets van verstaan en wederom een heleboel bedankjes.
Ook de wegwerkzaamheden zijn leuk. Wanneer ze ergens stoeptegels aan het verleggen zijn, staan er minstens 3 mensen bij (geheel in kostuum met reflectoren) die je veilig het hoekje om leiden. Aandoenlijk, dat is het.
Dan zal het je ook niet verbazen dat ze in deze taal minstens 3 vormen hebben om iemand ultra netjes te bedanken. De een nog formeler dan de ander.
En nu over nog even over ons.
Nadat we Tokyo hebben verlaten hebben we veel van Japan gezien. Het is echt een prachtig land. Vooral de countryside was mooi mooi mooi. Maar aangezien ons budget het niet echt toe liet (appels voor 8 euro per stuk, biertje is minimaal 5 euro) hebben we ons beperkt tot een paar grote steden met hier en daar uitstapjes.
Het is fijn reizen in dit land. Super makkelijk, zolang je het maar van te voren boekt en reserveert. Met de JR Railpass konden we onbeperkt reizen met de trein (van die hele hele snelle!) voor een week. En dat hebben we gedaan!
Van Nagoya naar Okayama, Hattoji, Hiroshima, nachtje feesten in Osaka 346 km verder op en ook weer terug, Fukuoka, Sakurajima en Nagasaki.. en toen waren we weer beetje uitgereisd. ;-)
Gelukkig konden we in Beppu weer helemaal bij komen in de onsen (Japanse hot springs). Heerlijk badderen met uitzicht over de stad en de zee.. ..en via die zee naar Osaka, met een echte Japanse ferry. Dat betekend dus met 40 Japanners als sardientjes in een blikje naast elkaar liggen.. een aparte ervaring.
Morgen komen de ouders van Lies. Vandaag beginnen we aan onze laatste twee weekjes samen. De tijd gaat snel. Vlug achter deze computer vandaan....
donderdag 25 februari 2010
TokyWOOOOOOOW
`In the valley nightingales are singing, in the eaves plum blossoms are beginning to peep out`
(Forune voorspelling Kibitsu-Jinja tempel, 25 feb 2010)
en zo is het hier.. de lente is er! De blossoms laten zich voorzichtig zien en vandaag maken we kennis met de eerste echte lentebui..................gelukkig hebben ze hier een leen-eenieders-super-relaxte-doorzichtige-parapluutjes-plan.
Kriscrossend door de binnenlanden van Japan eindelijk een update over Tokyo, maar waar te beginnen?
Supersonische wc`s, muziekjes als signaal dat de metro`s aankomen, wegrijden, onbegrijpbare tekens, giechelende schoolmeisjes in matrozen-shool-uniformpjes zo uit een film.
Wacht, het is net als in een film: alles, maar dan ook alles is zo ontzettend Japans, zo herkenbaar, maar ook weer zo nieuw.
Soms begrijpen we er helemaal nix van:
Moet je nou in je nakie in dat gemeenschappelijke bad? en die slippertjes, speciaal voor als je gaat plassen? is dat engels wat die mevrouw nou tegen me praat? zijn we weer de weg kwijt, WTF, alweeeeeeer een shoppingmall!
Tokyo is een grote shoppingmall. Een grote, fantastische, onbetaalbare shoppingmall! En als alles dan ook nog roze met glitters is, en een schoenenwinkel alleen maar leuke schoenen heeft (wanneer komt dat nou voor??), hebben wij het ff moeilijk.
En dan is er ook nog het Venus Fort; gericht op de vrouwelijke shop beleving. Geheel met authentiek Italiaans thema, inclusief klassieke muziek, pleintje a la trevi fontijn, caseilles op de `straten` en een nacht/dag beleving tijdens het shoppen..
In een land met een afnemende bevolking hebben ze een ander alternatief gevonden voor baby`s; hondjes (Geen honden; hondjes). En dan zijn er natuuurlijk de hondjes winkels. Hondjes-kinderwagens, hondjespakjes, hondjesluiers, hondjesvochtig toiletpapier, hondjessnoepjes, miljoenen hondjesriempjes, hondjeshalsbandjes, hondjesschoentjes (4 in een pak), hondjeshaarstrikjes, hondjeslollies...
Als je nog niet genoeg hebt gehad aan de hondjeswinkel, kan je altijd nog langs het geheel in Franse stijl opgetrokken Wedding Village, een diadeem kopen met een drol op je hoofd, alle muziekjes uit proberen die in je wc zitten om `geluidjes` te verhullen, barbie kleren passen in menselijke maten, verrassingsballen uit een van de miljoenen ballen machines halen, kitkat`s eten in de meest bizarre smaken (we zitten al op 7!)...
en toen waren ze er... Marko en Dorus!! Jippie!! Blij blij blij!!
Samen verder Tokyo ontdenkt en ons aangepast aan het Japanse nachtleven. Van karaoke tot Tanaka in de air tussen de overenthousiaste (en gestylde) Jappies.
Tempels spotten in Nikko en nog wat (jep, ook hier was het winter) sneeuw meepakken in Chuenzji. Heel hard uitzwaaien in Narita....
...en toen was het weer tijd om verder te reizen.
(Forune voorspelling Kibitsu-Jinja tempel, 25 feb 2010)
en zo is het hier.. de lente is er! De blossoms laten zich voorzichtig zien en vandaag maken we kennis met de eerste echte lentebui..................gelukkig hebben ze hier een leen-eenieders-super-relaxte-doorzichtige-parapluutjes-plan.
Kriscrossend door de binnenlanden van Japan eindelijk een update over Tokyo, maar waar te beginnen?
Supersonische wc`s, muziekjes als signaal dat de metro`s aankomen, wegrijden, onbegrijpbare tekens, giechelende schoolmeisjes in matrozen-shool-uniformpjes zo uit een film.
Wacht, het is net als in een film: alles, maar dan ook alles is zo ontzettend Japans, zo herkenbaar, maar ook weer zo nieuw.
Soms begrijpen we er helemaal nix van:
Moet je nou in je nakie in dat gemeenschappelijke bad? en die slippertjes, speciaal voor als je gaat plassen? is dat engels wat die mevrouw nou tegen me praat? zijn we weer de weg kwijt, WTF, alweeeeeeer een shoppingmall!
Tokyo is een grote shoppingmall. Een grote, fantastische, onbetaalbare shoppingmall! En als alles dan ook nog roze met glitters is, en een schoenenwinkel alleen maar leuke schoenen heeft (wanneer komt dat nou voor??), hebben wij het ff moeilijk.
En dan is er ook nog het Venus Fort; gericht op de vrouwelijke shop beleving. Geheel met authentiek Italiaans thema, inclusief klassieke muziek, pleintje a la trevi fontijn, caseilles op de `straten` en een nacht/dag beleving tijdens het shoppen..
In een land met een afnemende bevolking hebben ze een ander alternatief gevonden voor baby`s; hondjes (Geen honden; hondjes). En dan zijn er natuuurlijk de hondjes winkels. Hondjes-kinderwagens, hondjespakjes, hondjesluiers, hondjesvochtig toiletpapier, hondjessnoepjes, miljoenen hondjesriempjes, hondjeshalsbandjes, hondjesschoentjes (4 in een pak), hondjeshaarstrikjes, hondjeslollies...
Als je nog niet genoeg hebt gehad aan de hondjeswinkel, kan je altijd nog langs het geheel in Franse stijl opgetrokken Wedding Village, een diadeem kopen met een drol op je hoofd, alle muziekjes uit proberen die in je wc zitten om `geluidjes` te verhullen, barbie kleren passen in menselijke maten, verrassingsballen uit een van de miljoenen ballen machines halen, kitkat`s eten in de meest bizarre smaken (we zitten al op 7!)...
en toen waren ze er... Marko en Dorus!! Jippie!! Blij blij blij!!
Samen verder Tokyo ontdenkt en ons aangepast aan het Japanse nachtleven. Van karaoke tot Tanaka in de air tussen de overenthousiaste (en gestylde) Jappies.
Tempels spotten in Nikko en nog wat (jep, ook hier was het winter) sneeuw meepakken in Chuenzji. Heel hard uitzwaaien in Narita....
...en toen was het weer tijd om verder te reizen.
zaterdag 30 januari 2010
Fillepijnen
We hebben vernomen dat het aardig fris is in ‘t Nederlandse, dus hopen we dat we jullie hiermee een beetje warmte kunnen toesturen..
De rijstterrassen van Banaue en Batad
Na ruim anderhalve week op onze princessekontjes te hebben gezeten, werd het weer tijd voor actie in de tent. Met onze gebruinde voetjes en roze gelakte teennageltjes waren we weer klaar om op avontuur te gaan.
9 uur rijden, ten noord-oosten van Manilla, ligt Banaue. Een dorp dat bekend is om haar rijst terrassen. Naast deze bezienswaardigheid is het er grauw, vies en lelijk. Betonnen huizen, vieze steegjes en een karaokebar waar je van mijlen ver, midden op de dag, zatlappen kan horen meeblèren. (Dát had dan weer z’n charme..)
Batad, een gat iets verder op, was anders. Heel anders.
Na een uur (hobbeldebobbel) met de tricycle, een uur naar boven lopen (sorrie, Híííken) en dan een uur naar beneden Híííken, kwamen we aan in Batad. Geen elektriciteit, geen stromend water, in de verste verte geen verkeer.. Enkel en alleen rijst terrassen… Een amphitheater van rijstterrassen. Wel 100 boven elkaar gestapeld, de lucht die in het water weerspiegeld, alleen het geluid van vogels en een paar mensen beneden in’t dorpje. Palmbomen die uitsteken tussen de huisjes van golfplaten en ver weg een waterval. Zucht.. wat was het daar mooi!
De terugweg naar Manilla verliep een stuk voorspoediger dan de heen weg; een bus met roze gordijntjes, papieren ananassen en de hele nacht boybands (BSB, Blue, Boyzone, Westlife, enz. enz.) doet het erg goed bij ons. Beter dan de honderden kakkerlakken en een airco op Hollandsche wintertemperaturen op de heenweg..
Palawan
Zee, strand en palmbomen.. maar helaas ook regen. Veel regen...fijn. Niet precies wat we in gedachten hadden toen we het vliegtuig uitstapten. (Wel kwamen hier dan eindelijk onze in Cusco gekochte poncho’s eindelijk van pas..)
Gelukkig was onze eerste bestemming de onderground river in Sabang, en laat je daar nou geen zon voor nodig hebben.
Een gammel bootje met dikke en zware toeristen en een klein Fillepijns gidsje, die iedere zin herhaald: “Maam, Sharon Stone formation, Maam. Sir, Sharon Stone formation, Sirrrr” (Ook hier staat alles op repeat). In iedere limestone formation hadden ze wel iets bedacht. Alles kwam voorbij: van Sharon Stone tot hamers, van Jezus tot papayas. “Maam, papaya formation, Maam. Sir, papaya formation, Sirrrr”
Als je in Port Barton uit de Van stapt en Sabrina met ‘Boys Boys Boys’ uit de stereo hoort komen, weet je dat je een fijn resortje hebt gevonden. Een paar uur later zaten we dan dus ook heerlijk verse krab te eten, aan zee, biertje erbij en meeblèrend met 2unlimited.
Volgende ochtend vroeg doorgereden naar El Nido, waar we de laatste 4 dagen van onze Palawan week uber chill hebben doorgebracht. Eiland hopping till you’re dropping, tropische paradijsjes, snorkelen in lagoons met Nemo (en heel veel andere felgekleurde visjes), verbrandde ruggetjes, kokosnoten met een rietje… :-)
Onze cottage was allerschattigst en onze buren Russische zuiplappen (of is dat een pleonasme?) met een eigen stereo en ipod vol russische slagerachtige ellende… tja..
Dus hebben we de laatste dag scooters gehuurd. Een dorp iets verder op had een Ati Ati Hat festival; een gelegenheid om jezelf zwart te smincken, kinderoptocht te houden, goed veel zuipen (voor de plaatselijke bevolking natuuurlijk ;-) en hanengevechten.. Iets raars, verschikkelijk wreed en wat eindigd in een dooie haan en een beteuterd baasje.(Zouden ze die dooie haan nou uiteindelijk opeten?)
Diezelfde middag doorgereden naar het mooiste strand van Palawan. Vorm van een hoefijzer, palmbomen, een paar hutjes en een leeg, wit zandstrand. De perfecte plek om met de scooter overheen te crossen! Jippie! Dat was VET!!
Boracay
Van alternatief, simpel en chill, naar het bruisende toeristische strandoort van de Fillies. Een ‘kleine’ omwenteling..
Een prachtig wit wit wit poederfijn zandstrand met palmbomen aan de rand, zoals je alleen in sprookjes, piratenverhalen of plaatjes van Robinson Crusoe ziet. Helaas leven we hier in het jaar 2010 en vormen Petrov uit Russia, Sui uit Japan und Dieter aus das Ruhrgebied met hun families één grote stoet in de verlichting van alle restaurants en winkeltjes. Het voordeel daarvan is dat we gewoon lekker een frappucino kunnen halen bij de Starbucks.
Dus hebben we gedaan wat iedereen hier doet: bruin worden en feesten. 2 dingen waar we, natuurlijk, uitstekend in geslaagd zijn.
De eerste paar nachten verbleven we in het allerschattigste Frendz Resort (thnx Aad, Paul, voor de tip,het was er erg fijn), maar de laatste paar nachten hebben we onze oude princessen gedaanten weer opgepakt en mochten we komen logeren in het Ambassador in Paradise. (thnx Joop, het was super!)
Na een week was het mooi geweest met het reuzenrad, The Hobbit Place (waar dus echt alleen hobbits in de bediening werken) en alle dames van lichte zede… Terug naar Manilla en nog even alle energie sparen voor onze volgende bestemming; Tokyo Japan!
De rijstterrassen van Banaue en Batad
Na ruim anderhalve week op onze princessekontjes te hebben gezeten, werd het weer tijd voor actie in de tent. Met onze gebruinde voetjes en roze gelakte teennageltjes waren we weer klaar om op avontuur te gaan.
9 uur rijden, ten noord-oosten van Manilla, ligt Banaue. Een dorp dat bekend is om haar rijst terrassen. Naast deze bezienswaardigheid is het er grauw, vies en lelijk. Betonnen huizen, vieze steegjes en een karaokebar waar je van mijlen ver, midden op de dag, zatlappen kan horen meeblèren. (Dát had dan weer z’n charme..)
Batad, een gat iets verder op, was anders. Heel anders.
Na een uur (hobbeldebobbel) met de tricycle, een uur naar boven lopen (sorrie, Híííken) en dan een uur naar beneden Híííken, kwamen we aan in Batad. Geen elektriciteit, geen stromend water, in de verste verte geen verkeer.. Enkel en alleen rijst terrassen… Een amphitheater van rijstterrassen. Wel 100 boven elkaar gestapeld, de lucht die in het water weerspiegeld, alleen het geluid van vogels en een paar mensen beneden in’t dorpje. Palmbomen die uitsteken tussen de huisjes van golfplaten en ver weg een waterval. Zucht.. wat was het daar mooi!
De terugweg naar Manilla verliep een stuk voorspoediger dan de heen weg; een bus met roze gordijntjes, papieren ananassen en de hele nacht boybands (BSB, Blue, Boyzone, Westlife, enz. enz.) doet het erg goed bij ons. Beter dan de honderden kakkerlakken en een airco op Hollandsche wintertemperaturen op de heenweg..
Palawan
Zee, strand en palmbomen.. maar helaas ook regen. Veel regen...fijn. Niet precies wat we in gedachten hadden toen we het vliegtuig uitstapten. (Wel kwamen hier dan eindelijk onze in Cusco gekochte poncho’s eindelijk van pas..)
Gelukkig was onze eerste bestemming de onderground river in Sabang, en laat je daar nou geen zon voor nodig hebben.
Een gammel bootje met dikke en zware toeristen en een klein Fillepijns gidsje, die iedere zin herhaald: “Maam, Sharon Stone formation, Maam. Sir, Sharon Stone formation, Sirrrr” (Ook hier staat alles op repeat). In iedere limestone formation hadden ze wel iets bedacht. Alles kwam voorbij: van Sharon Stone tot hamers, van Jezus tot papayas. “Maam, papaya formation, Maam. Sir, papaya formation, Sirrrr”
Als je in Port Barton uit de Van stapt en Sabrina met ‘Boys Boys Boys’ uit de stereo hoort komen, weet je dat je een fijn resortje hebt gevonden. Een paar uur later zaten we dan dus ook heerlijk verse krab te eten, aan zee, biertje erbij en meeblèrend met 2unlimited.
Volgende ochtend vroeg doorgereden naar El Nido, waar we de laatste 4 dagen van onze Palawan week uber chill hebben doorgebracht. Eiland hopping till you’re dropping, tropische paradijsjes, snorkelen in lagoons met Nemo (en heel veel andere felgekleurde visjes), verbrandde ruggetjes, kokosnoten met een rietje… :-)
Onze cottage was allerschattigst en onze buren Russische zuiplappen (of is dat een pleonasme?) met een eigen stereo en ipod vol russische slagerachtige ellende… tja..
Dus hebben we de laatste dag scooters gehuurd. Een dorp iets verder op had een Ati Ati Hat festival; een gelegenheid om jezelf zwart te smincken, kinderoptocht te houden, goed veel zuipen (voor de plaatselijke bevolking natuuurlijk ;-) en hanengevechten.. Iets raars, verschikkelijk wreed en wat eindigd in een dooie haan en een beteuterd baasje.(Zouden ze die dooie haan nou uiteindelijk opeten?)
Diezelfde middag doorgereden naar het mooiste strand van Palawan. Vorm van een hoefijzer, palmbomen, een paar hutjes en een leeg, wit zandstrand. De perfecte plek om met de scooter overheen te crossen! Jippie! Dat was VET!!
Boracay
Van alternatief, simpel en chill, naar het bruisende toeristische strandoort van de Fillies. Een ‘kleine’ omwenteling..
Een prachtig wit wit wit poederfijn zandstrand met palmbomen aan de rand, zoals je alleen in sprookjes, piratenverhalen of plaatjes van Robinson Crusoe ziet. Helaas leven we hier in het jaar 2010 en vormen Petrov uit Russia, Sui uit Japan und Dieter aus das Ruhrgebied met hun families één grote stoet in de verlichting van alle restaurants en winkeltjes. Het voordeel daarvan is dat we gewoon lekker een frappucino kunnen halen bij de Starbucks.
Dus hebben we gedaan wat iedereen hier doet: bruin worden en feesten. 2 dingen waar we, natuurlijk, uitstekend in geslaagd zijn.
De eerste paar nachten verbleven we in het allerschattigste Frendz Resort (thnx Aad, Paul, voor de tip,het was er erg fijn), maar de laatste paar nachten hebben we onze oude princessen gedaanten weer opgepakt en mochten we komen logeren in het Ambassador in Paradise. (thnx Joop, het was super!)
Na een week was het mooi geweest met het reuzenrad, The Hobbit Place (waar dus echt alleen hobbits in de bediening werken) en alle dames van lichte zede… Terug naar Manilla en nog even alle energie sparen voor onze volgende bestemming; Tokyo Japan!
zondag 3 januari 2010
Half way around the Globe
Reizen blijft een verbazingwekkend fenomeen. Dat je in 36 uur meer dan 10.000 km kan afleggen, 3 verschillende continenten bezoekt, 3 verschillende culturen, 3 talen, 3 munteenheden, 3 tijdzones, maar de starbucks koffie overal het zelfde blijft..
We hebben nog een restje Peru voor jullie in de aanbieding, 'LA in a Day' en een fantastisch oud en nieuw in Manilla.
Huacachina
Stel je een oase in de woestijn voor. Zo eentje uit de verhalen van duizend-en-een-nacht, maar dan met toeristen. Dan zie Huacachina voor je.
Hoge zandduinen omringen de ouderwetse hotels, die palmbomen omringen, die het meer omringen. Een oude badplaats met veel, heel veel vergane glorie. Verloederde badhokjes, een verlate boulevard en kapotte bankjes verraden dat het er ooit heel chique is geweest.
We hebben onze tijd hier zeer nuttig besteed, aan het zwembad in de zon en met een buggytour door de inmense zandduinen.
Lima
In Lima hebben we een zoektocht gehouden naar het ultieme kerstgevoel. Dat strandde bij een passievruchten ijsje met uitzicht op zee en 'let it snow, let it snow, let it snow' uit de speakers..
Ons hostel had wel het een en ander geregeld: een kerstdiner, kerstvuurwerk, kerstenthousiasme en een heus kerstavontuur waar een bezoekje aan het ziekenhuis (iets met hechtingen en heel veel gegiechel) deel van uit maakte. Gelukkig konden we daarna weer gezellig verder kerstdansen in de kerstdisco.
Tweede kerstdag hebben we ons al voor dag en dauw in een heel klein taxietje gestopt. Om, ongewassen en met een goeie kerstkater aan te komen in... tadadadadada..... het Sheraton! Wat een heerlijkheid! Even geen stinkende dorms, snurkende en winden latende mannen of wildplassende roomies. Nu is het tijd voor flatscreen tv's, een bad, king size bedden en een onbijtbuffet waar je U tegen zegt. We hebben heerlijk genoten! Thanx westergas!!!
LA
Uren wachten op koffers door verscherpte veiligheidsmaatregelen, extra bodyscan, disney-achtige busrit, Union station, opgepikt worden door een echte LA'er, Echo, Echo park, Sunset Boulevard, midnight snack in een echte amerikaanse diner, free refills, mega porties, sleepover in LA, coffeebar, soja latte, espresso, uber trendy LA tiepies met laptop en rayban bril, 'like like like like like like like you know like', American Apperal warehouse, lang leve de Euro, studio van echte LA artiesten, rondrijden in de auto, Melrose, downtown LA, Hollywood, foto's van 'the hollywood sign', vloer bezaaid met sterren, Berverly Hills, mega huizen, straten met hoge palmbomen, 'Oh my God!!!!', Santa Monica, strand, baywatch huisjes, bodybuilders, roller skaters, Shopping Mall, Macy's, Starbucks, gedag zeggen tegen echte LA'er, Union Station, disney-achtige busrit, veiligheidscontrole op t vliegveld, chaos, bijna vlucht gemist, bye LA!!!
Manila
Hellooooooowww Philipines!!
Na 2,5 maanden als een malle rond te hebben gehobbeld in Zuid Amerika. Van oost naar west, zuid naar noord, onder naar boven en weer terug, zijn we erg blij dat we ff op onze kontjes kunnen zitten. We logeren bij de oom en tante (zeg maar) van Luke en genieten met volle teugen. Wat een heerlijkheid!
Voor de oud en nieuw verhalen verwijzen we jullie door naar de foto's en filmpjes.. daar zijn geen extra woorden voor nodig.
Over een paar dagen gaan we de Filipijnen verkennen. We doen ons best om op de volgende foto-update zoveel mogelijk witte stranden en palmbomen te zetten. ;-)
We hebben nog een restje Peru voor jullie in de aanbieding, 'LA in a Day' en een fantastisch oud en nieuw in Manilla.
Huacachina
Stel je een oase in de woestijn voor. Zo eentje uit de verhalen van duizend-en-een-nacht, maar dan met toeristen. Dan zie Huacachina voor je.
Hoge zandduinen omringen de ouderwetse hotels, die palmbomen omringen, die het meer omringen. Een oude badplaats met veel, heel veel vergane glorie. Verloederde badhokjes, een verlate boulevard en kapotte bankjes verraden dat het er ooit heel chique is geweest.
We hebben onze tijd hier zeer nuttig besteed, aan het zwembad in de zon en met een buggytour door de inmense zandduinen.
Lima
In Lima hebben we een zoektocht gehouden naar het ultieme kerstgevoel. Dat strandde bij een passievruchten ijsje met uitzicht op zee en 'let it snow, let it snow, let it snow' uit de speakers..
Ons hostel had wel het een en ander geregeld: een kerstdiner, kerstvuurwerk, kerstenthousiasme en een heus kerstavontuur waar een bezoekje aan het ziekenhuis (iets met hechtingen en heel veel gegiechel) deel van uit maakte. Gelukkig konden we daarna weer gezellig verder kerstdansen in de kerstdisco.
Tweede kerstdag hebben we ons al voor dag en dauw in een heel klein taxietje gestopt. Om, ongewassen en met een goeie kerstkater aan te komen in... tadadadadada..... het Sheraton! Wat een heerlijkheid! Even geen stinkende dorms, snurkende en winden latende mannen of wildplassende roomies. Nu is het tijd voor flatscreen tv's, een bad, king size bedden en een onbijtbuffet waar je U tegen zegt. We hebben heerlijk genoten! Thanx westergas!!!
LA
Uren wachten op koffers door verscherpte veiligheidsmaatregelen, extra bodyscan, disney-achtige busrit, Union station, opgepikt worden door een echte LA'er, Echo, Echo park, Sunset Boulevard, midnight snack in een echte amerikaanse diner, free refills, mega porties, sleepover in LA, coffeebar, soja latte, espresso, uber trendy LA tiepies met laptop en rayban bril, 'like like like like like like like you know like', American Apperal warehouse, lang leve de Euro, studio van echte LA artiesten, rondrijden in de auto, Melrose, downtown LA, Hollywood, foto's van 'the hollywood sign', vloer bezaaid met sterren, Berverly Hills, mega huizen, straten met hoge palmbomen, 'Oh my God!!!!', Santa Monica, strand, baywatch huisjes, bodybuilders, roller skaters, Shopping Mall, Macy's, Starbucks, gedag zeggen tegen echte LA'er, Union Station, disney-achtige busrit, veiligheidscontrole op t vliegveld, chaos, bijna vlucht gemist, bye LA!!!
Manila
Hellooooooowww Philipines!!
Na 2,5 maanden als een malle rond te hebben gehobbeld in Zuid Amerika. Van oost naar west, zuid naar noord, onder naar boven en weer terug, zijn we erg blij dat we ff op onze kontjes kunnen zitten. We logeren bij de oom en tante (zeg maar) van Luke en genieten met volle teugen. Wat een heerlijkheid!
Voor de oud en nieuw verhalen verwijzen we jullie door naar de foto's en filmpjes.. daar zijn geen extra woorden voor nodig.
Over een paar dagen gaan we de Filipijnen verkennen. We doen ons best om op de volgende foto-update zoveel mogelijk witte stranden en palmbomen te zetten. ;-)
vrijdag 18 december 2009
Machu Pichu y Arequipa
Als je beschikt over een toeristische attractie die íedereen wilt zien, beschik je over een krachtig middel. Dat hebben ze hier ook uitgevonden.
De treinkaartjes naar ´Machu Pichu dorp´ zijn duurder dan een retourtje Maastricht-Groningen zonder OV-jaarkaart en entreetickets vergelijkbaar met een volle boodschappenwagen bij de Ap.. maarrrrr...
Wat een fantastische hoop stenen op een meest onmogelijke plek! We vragen ons nog steeds af hoe iemand ooit heeft kunnen bedenken juist dáár een stad te bouwen.
Een dag van tevoren neem je de trein naar Machu Pichu dorp.
Machu Pichu dorp is een dorp waar ze alles mooi maken voor de toeristen, dat wil zeggen; de eerste verdieping is ´mooi´, vol aandacht volgeschilderd met incabeelden en nep stenen muurtjes, de verdieping daarboven is niet (direct) zichtbaar voor toeristen, dus dat is gewoon beton, golfplaten en grauwe onafgemaakte muren. Een vreemd gezicht van een afstand..
Wanneer je aankomt met de trein word je via de toeristen markt een toeristen hostel in geduwd, drinkje je toeristische pisco sours bij een van de toeristische tentjes, knabbel je wat bij een van de restaurantjes waar een toeristenexpert je net naar binnen heeft gelokt, ga je op tijd naar bed om vervolgens om 5 uur s´ochtends in de reuzen rij met toeristen te staan, om een van de toeristenbusjes naar DE toeristische trekpleister te brengen van Peru.
Maar we mogen niet zeuren. We zíjn immers toeristen, en we wíllen immers die o zo bekende ruine zien die we kennen uit onze geschiedenisboeken van de basisschool.
Veel mensen die we zijn tegengekomen doen de 4 daagse Inca Trail Trek.. dat was ons iets teveel van het goede (ter herinnering, we lopen nog steeds op regenboog gympen..), maar we hebben het wel enigzins goedgemaakt.
Om 7 uur s´ochtends zijn we de naastliggende berg Wynu Pichu opgeklommen. Via een Inca trap (lees: traptreden van minstens 60 cm hoog) stijl een berg op. Kom je boven, zittend met 30 andere toeristen op een paar reuzachtige keien, te turen in; totale mist.. maaarrr....
Een uur later; optrekkende wolken en het zicht van Machu Pichu onder je in het dal. Fantastisch! Bijna magisch...
De ruine zelf was mooi, groot, en interessant evenals het welverdiende buffet erna. Heerlijk om jezelf eerst af te peigen en daarna 4 uur lang van peruaanse specialiteiten te mogen genieten, om daarna de trein te nemen, terug naar de normale wereld.
Arequipa
De witte stad, met allemaal gekleurde huisjes. Kerstfeeling op iedere straathoek door geimproviseerde kerstbomen. Dan weer betaande uit groene lege plastic flessen, potjes met gekleurde bloemetjes of grote lappen groene stof met mega strikken eraan. Daarnaast kan je niet om de kerstverlichting heen, die heel modern, om de 3 seconden een ander kerstdeuntje speelt, oftewel; piep piiiiep piep piep PIIIEEEEP!
De kinderen hebben hier de gewoonte een beestje/poppetje te kopen voor t kindje jezus (en in ruil daarvoor natuurlijk vol verwachting op kerstochtend hun bed uit rennen). Daardoor is iedere kerststal een bonte verzameling van eenden, koeien, flamingo´s, papagaaien, inca koningen, hondjes, poesjes ect.. t maakt de algehele kerstgedachte compleet.
Om ff in t religieuze te blijven, hebben we hier gister de monastery van Santa Catalina bezocht. Een klooster waar de nonnen tot 1970 op een nogal eigen manier leefden. Wat erop neer kwam dat ze eigenlijk deden waar ze zelf zin in hadden. Een bijzonder ´dorp´ midden in de stad.
Repeat
Verder zouden we jullie nog met één ding op de hoogte willen stellen van de peruaanse cultuur: Repeat.
Een knopje die volgens ons gelukt moet brengen of iets dergelijks, want álles staat hier op Repeat. De muziek tijdens de massage, die meer iets weg had van muziek bij een begravenis, Repeat, de kerstverlichting, Repeat, Repeat, de spaans nagesinchoniseerder japanse vechtfilms in de bus, Repeat, de vrouwtje die hun toeristische handelswaar aan je kwijt willen, Repeat...
Hét voordeel; zo vergeten we t tenminste nooit meer!
De treinkaartjes naar ´Machu Pichu dorp´ zijn duurder dan een retourtje Maastricht-Groningen zonder OV-jaarkaart en entreetickets vergelijkbaar met een volle boodschappenwagen bij de Ap.. maarrrrr...
Wat een fantastische hoop stenen op een meest onmogelijke plek! We vragen ons nog steeds af hoe iemand ooit heeft kunnen bedenken juist dáár een stad te bouwen.
Een dag van tevoren neem je de trein naar Machu Pichu dorp.
Machu Pichu dorp is een dorp waar ze alles mooi maken voor de toeristen, dat wil zeggen; de eerste verdieping is ´mooi´, vol aandacht volgeschilderd met incabeelden en nep stenen muurtjes, de verdieping daarboven is niet (direct) zichtbaar voor toeristen, dus dat is gewoon beton, golfplaten en grauwe onafgemaakte muren. Een vreemd gezicht van een afstand..
Wanneer je aankomt met de trein word je via de toeristen markt een toeristen hostel in geduwd, drinkje je toeristische pisco sours bij een van de toeristische tentjes, knabbel je wat bij een van de restaurantjes waar een toeristenexpert je net naar binnen heeft gelokt, ga je op tijd naar bed om vervolgens om 5 uur s´ochtends in de reuzen rij met toeristen te staan, om een van de toeristenbusjes naar DE toeristische trekpleister te brengen van Peru.
Maar we mogen niet zeuren. We zíjn immers toeristen, en we wíllen immers die o zo bekende ruine zien die we kennen uit onze geschiedenisboeken van de basisschool.
Veel mensen die we zijn tegengekomen doen de 4 daagse Inca Trail Trek.. dat was ons iets teveel van het goede (ter herinnering, we lopen nog steeds op regenboog gympen..), maar we hebben het wel enigzins goedgemaakt.
Om 7 uur s´ochtends zijn we de naastliggende berg Wynu Pichu opgeklommen. Via een Inca trap (lees: traptreden van minstens 60 cm hoog) stijl een berg op. Kom je boven, zittend met 30 andere toeristen op een paar reuzachtige keien, te turen in; totale mist.. maaarrr....
Een uur later; optrekkende wolken en het zicht van Machu Pichu onder je in het dal. Fantastisch! Bijna magisch...
De ruine zelf was mooi, groot, en interessant evenals het welverdiende buffet erna. Heerlijk om jezelf eerst af te peigen en daarna 4 uur lang van peruaanse specialiteiten te mogen genieten, om daarna de trein te nemen, terug naar de normale wereld.
Arequipa
De witte stad, met allemaal gekleurde huisjes. Kerstfeeling op iedere straathoek door geimproviseerde kerstbomen. Dan weer betaande uit groene lege plastic flessen, potjes met gekleurde bloemetjes of grote lappen groene stof met mega strikken eraan. Daarnaast kan je niet om de kerstverlichting heen, die heel modern, om de 3 seconden een ander kerstdeuntje speelt, oftewel; piep piiiiep piep piep PIIIEEEEP!
De kinderen hebben hier de gewoonte een beestje/poppetje te kopen voor t kindje jezus (en in ruil daarvoor natuurlijk vol verwachting op kerstochtend hun bed uit rennen). Daardoor is iedere kerststal een bonte verzameling van eenden, koeien, flamingo´s, papagaaien, inca koningen, hondjes, poesjes ect.. t maakt de algehele kerstgedachte compleet.
Om ff in t religieuze te blijven, hebben we hier gister de monastery van Santa Catalina bezocht. Een klooster waar de nonnen tot 1970 op een nogal eigen manier leefden. Wat erop neer kwam dat ze eigenlijk deden waar ze zelf zin in hadden. Een bijzonder ´dorp´ midden in de stad.
Repeat
Verder zouden we jullie nog met één ding op de hoogte willen stellen van de peruaanse cultuur: Repeat.
Een knopje die volgens ons gelukt moet brengen of iets dergelijks, want álles staat hier op Repeat. De muziek tijdens de massage, die meer iets weg had van muziek bij een begravenis, Repeat, de kerstverlichting, Repeat, Repeat, de spaans nagesinchoniseerder japanse vechtfilms in de bus, Repeat, de vrouwtje die hun toeristische handelswaar aan je kwijt willen, Repeat...
Hét voordeel; zo vergeten we t tenminste nooit meer!
zondag 13 december 2009
Bolivia en een heeeel klein beetje Peru
Naast ons een tetterende voetbalfinale van de peruaanse league, gillende kids, veel te zoete fanta en buiten giet t van de regen.. Perfect moment voor een update.
Iets meer dan twee weken geleden hebben we Argentinie achter ons gelaten. Een twaalf uur durende busreis, dankzij weggespoeldde stukken weg, bracht ons naar de grens met Bolivia.
Direct een ander land, een andere wereld. Armer, maar ook kleurrijker. Vrouwtjes die bierkratten tot baby´s vervoeren in felgekleurde doeken op hun rug, mannen die een grijnzend karkketjes voorduwen met zakken aardappelen, iedere 2 meter een andere penetrante geur en iedereen met een prop cocabladeren in de wang.
Tupiza
De grens plaats Villazon bestaat eigenlijk uit niets meer dan een heleboel wissel´kantoortjes´, dus vandaar direct de bus naar Tupiza gepakt.
En wat voor´n bus. In Argentinie zijn de bussen nog luxer en fijner dan die van Eurolines. In Boliva zouden we een moord doen voor Eurolines. Samengepakt in een blik op wielen, mensen geurend naar een mengsel van mais en coca, dikke vrouwen met lange vlechten, roggelende mannen, jengelende kinderen in t gangpad en t gevoel dat de wielen ieder moment onder de bus uit kunnen schieten doordat je niet eens op een weg rijd. Ok, we moeten niet overdrijven; een stukje weg dan.. die bestond uit kiezels en overging in een rivierbedding, die overging in een rivier. Maar op de plaats van bestemming kom je altijd. Gelukkig.
Solar de Uyuni
Vanuit Tupiza zijn we met een fantastische toer door t zuidwesten van Bolivia gereisd. 4 dagen lang zijn we vertroeteld door onze kokkin Lydia en onze chauff die ons door woestijnen, gekleurde bergen, valeien van niet in te schatten grootte, vulkanen, hoge bergmeren met steeds weer andere kleuren, gijzers en de welbekende zoutvlakte hebben gereden.
Picknicken tussen de lama´s die vieze dingen aan het doen zijn, langs dorpjes met 20 inwoners, maar wel mét voetbalveld al dan niet onder de lamakeutels, hotsprings die voller zaten met dronke polen dan met heet water, kortom het was helemaal naar onze wens.
Potosi
4060 m hoogte. En dat voel je! Gelukkig hebben we ons aangepast aan de plaatselijke gewoontes en liepen wij ook steeds met een dik wangetje, vol met de plaatselijke specialiteit, rond in dit schattige stadje.
Ooit de rijkste stad van Zuid Amerika, vanwege de grote hoeveelheid zilver, nu veel vergane glorie en veel mijnwerkers.
Sociale/culturele uitstapjes worden georganiseerd naar de mijnen. Je sponsort ze door een staaf dynamiet, een flesje 96%alcohol en een zak cocabladeren mee te nemen in je rugzakje als je de mijn ingaat. Offeren aan de mijnwerkers en aan de ´Tio´, de beschermingsgod van de mijnwerkers, en stiekum zelf ook een shotje van de alcohol...
La Paz
3 woorden: druk, druk, en gekkenhuis.
Omdat het hier het regenseizoen is (kon iemand ons dat eerder vertellen!! nix nie zomerjurkjes nie!) werden alle vluchten naar de jungle geannuleerd. Daardoor zaten we, letterlijk, vast in La Paz voor de verkiezingen. Een weekend zonder alcohol en verkeer, bizar voor een stad waar je niet eens 2 stappen kan zetten zonder gek te worden van de stank en de drukte. S´avonds zijn we getuigen geweest van de overwinningsspeech van Evo, de herkozen president, op 20m afstand. Ook weer een belevenis.. zeker omdat niet eens de helft van de stemmen waren geteld. T blijft een Zuid-Amerikaans land..
Zoals alle toeristen, moesten wij ook de deathroad af met de montainbike. T was fantastisch! Diepe afgronden, onder watervallen door, over grindpaden en vooral t eindigen in de monkey refuge. Daar, waar Luke gezellig met de aapjes kon knuffelen en ze voor Elisabeth iets te enthousiast waren..
De laatste dagen in La Paz hebben we ons laten vertroetelen met massages en gummybear icecream (met echt gummybears erin), kadootjes kopen en stiekum alvast sushi eten.
Copacobana
Onze laaste stop in Boliva. Gelegen aan Lake Titicaca, wederom toeristisch, maar niet minder mooi. Een klein dorp, met een gigantische kerk met een rave-achtige kapel. Helemaal zwart, met aan het einde een Maria en enkel verlicht door 1000 brandende kaarsjes. Bizar, intens en mooi tegelijk.
We hebben ook nog een ochtend geprobeerd naar Isla del Sol te gaan. Helaas zonder sol. Dus na een fanta te hebben gedronken op het eiland, zijn we weer teruggekeerd naar t vaste land en hebben ons tegoed gedaan aan de lekkerste trucha (vis)! Vers gevangen, een klein tentje aan lake titicaca.. genieten!
het heeeele kleine beetje Peru:
Cusco
De voetbalfinale is afgelopen en de rust is wedergekeerd in dit internetcafe.
Cusco is een mooie en oude stad. Vol Inca historie (en dan verzinnen ze ook echt iets op íedere straathoek), kerken en toeristen. De casseille steegjes brengen je de berg op waar je t mooiste uitzicht hebt over de terracotta daken en de kerktorens. We hebben ons al uber-cultureel gedragen, geduldig geluisterd naar gidsen die onverstaanbaar engels brabbelen en dé peruaanse soap gevolgd samen met 50 peruanen in polleria (kipperij) Los Angeles.
De tijd gaat snel, morgen naar Machu Pichu, maar nu eerst een biertje!
Iets meer dan twee weken geleden hebben we Argentinie achter ons gelaten. Een twaalf uur durende busreis, dankzij weggespoeldde stukken weg, bracht ons naar de grens met Bolivia.
Direct een ander land, een andere wereld. Armer, maar ook kleurrijker. Vrouwtjes die bierkratten tot baby´s vervoeren in felgekleurde doeken op hun rug, mannen die een grijnzend karkketjes voorduwen met zakken aardappelen, iedere 2 meter een andere penetrante geur en iedereen met een prop cocabladeren in de wang.
Tupiza
De grens plaats Villazon bestaat eigenlijk uit niets meer dan een heleboel wissel´kantoortjes´, dus vandaar direct de bus naar Tupiza gepakt.
En wat voor´n bus. In Argentinie zijn de bussen nog luxer en fijner dan die van Eurolines. In Boliva zouden we een moord doen voor Eurolines. Samengepakt in een blik op wielen, mensen geurend naar een mengsel van mais en coca, dikke vrouwen met lange vlechten, roggelende mannen, jengelende kinderen in t gangpad en t gevoel dat de wielen ieder moment onder de bus uit kunnen schieten doordat je niet eens op een weg rijd. Ok, we moeten niet overdrijven; een stukje weg dan.. die bestond uit kiezels en overging in een rivierbedding, die overging in een rivier. Maar op de plaats van bestemming kom je altijd. Gelukkig.
Solar de Uyuni
Vanuit Tupiza zijn we met een fantastische toer door t zuidwesten van Bolivia gereisd. 4 dagen lang zijn we vertroeteld door onze kokkin Lydia en onze chauff die ons door woestijnen, gekleurde bergen, valeien van niet in te schatten grootte, vulkanen, hoge bergmeren met steeds weer andere kleuren, gijzers en de welbekende zoutvlakte hebben gereden.
Picknicken tussen de lama´s die vieze dingen aan het doen zijn, langs dorpjes met 20 inwoners, maar wel mét voetbalveld al dan niet onder de lamakeutels, hotsprings die voller zaten met dronke polen dan met heet water, kortom het was helemaal naar onze wens.
Potosi
4060 m hoogte. En dat voel je! Gelukkig hebben we ons aangepast aan de plaatselijke gewoontes en liepen wij ook steeds met een dik wangetje, vol met de plaatselijke specialiteit, rond in dit schattige stadje.
Ooit de rijkste stad van Zuid Amerika, vanwege de grote hoeveelheid zilver, nu veel vergane glorie en veel mijnwerkers.
Sociale/culturele uitstapjes worden georganiseerd naar de mijnen. Je sponsort ze door een staaf dynamiet, een flesje 96%alcohol en een zak cocabladeren mee te nemen in je rugzakje als je de mijn ingaat. Offeren aan de mijnwerkers en aan de ´Tio´, de beschermingsgod van de mijnwerkers, en stiekum zelf ook een shotje van de alcohol...
La Paz
3 woorden: druk, druk, en gekkenhuis.
Omdat het hier het regenseizoen is (kon iemand ons dat eerder vertellen!! nix nie zomerjurkjes nie!) werden alle vluchten naar de jungle geannuleerd. Daardoor zaten we, letterlijk, vast in La Paz voor de verkiezingen. Een weekend zonder alcohol en verkeer, bizar voor een stad waar je niet eens 2 stappen kan zetten zonder gek te worden van de stank en de drukte. S´avonds zijn we getuigen geweest van de overwinningsspeech van Evo, de herkozen president, op 20m afstand. Ook weer een belevenis.. zeker omdat niet eens de helft van de stemmen waren geteld. T blijft een Zuid-Amerikaans land..
Zoals alle toeristen, moesten wij ook de deathroad af met de montainbike. T was fantastisch! Diepe afgronden, onder watervallen door, over grindpaden en vooral t eindigen in de monkey refuge. Daar, waar Luke gezellig met de aapjes kon knuffelen en ze voor Elisabeth iets te enthousiast waren..
De laatste dagen in La Paz hebben we ons laten vertroetelen met massages en gummybear icecream (met echt gummybears erin), kadootjes kopen en stiekum alvast sushi eten.
Copacobana
Onze laaste stop in Boliva. Gelegen aan Lake Titicaca, wederom toeristisch, maar niet minder mooi. Een klein dorp, met een gigantische kerk met een rave-achtige kapel. Helemaal zwart, met aan het einde een Maria en enkel verlicht door 1000 brandende kaarsjes. Bizar, intens en mooi tegelijk.
We hebben ook nog een ochtend geprobeerd naar Isla del Sol te gaan. Helaas zonder sol. Dus na een fanta te hebben gedronken op het eiland, zijn we weer teruggekeerd naar t vaste land en hebben ons tegoed gedaan aan de lekkerste trucha (vis)! Vers gevangen, een klein tentje aan lake titicaca.. genieten!
het heeeele kleine beetje Peru:
Cusco
De voetbalfinale is afgelopen en de rust is wedergekeerd in dit internetcafe.
Cusco is een mooie en oude stad. Vol Inca historie (en dan verzinnen ze ook echt iets op íedere straathoek), kerken en toeristen. De casseille steegjes brengen je de berg op waar je t mooiste uitzicht hebt over de terracotta daken en de kerktorens. We hebben ons al uber-cultureel gedragen, geduldig geluisterd naar gidsen die onverstaanbaar engels brabbelen en dé peruaanse soap gevolgd samen met 50 peruanen in polleria (kipperij) Los Angeles.
De tijd gaat snel, morgen naar Machu Pichu, maar nu eerst een biertje!
Abonneren op:
Posts (Atom)
