Als je beschikt over een toeristische attractie die íedereen wilt zien, beschik je over een krachtig middel. Dat hebben ze hier ook uitgevonden.
De treinkaartjes naar ´Machu Pichu dorp´ zijn duurder dan een retourtje Maastricht-Groningen zonder OV-jaarkaart en entreetickets vergelijkbaar met een volle boodschappenwagen bij de Ap.. maarrrrr...
Wat een fantastische hoop stenen op een meest onmogelijke plek! We vragen ons nog steeds af hoe iemand ooit heeft kunnen bedenken juist dáár een stad te bouwen.
Een dag van tevoren neem je de trein naar Machu Pichu dorp.
Machu Pichu dorp is een dorp waar ze alles mooi maken voor de toeristen, dat wil zeggen; de eerste verdieping is ´mooi´, vol aandacht volgeschilderd met incabeelden en nep stenen muurtjes, de verdieping daarboven is niet (direct) zichtbaar voor toeristen, dus dat is gewoon beton, golfplaten en grauwe onafgemaakte muren. Een vreemd gezicht van een afstand..
Wanneer je aankomt met de trein word je via de toeristen markt een toeristen hostel in geduwd, drinkje je toeristische pisco sours bij een van de toeristische tentjes, knabbel je wat bij een van de restaurantjes waar een toeristenexpert je net naar binnen heeft gelokt, ga je op tijd naar bed om vervolgens om 5 uur s´ochtends in de reuzen rij met toeristen te staan, om een van de toeristenbusjes naar DE toeristische trekpleister te brengen van Peru.
Maar we mogen niet zeuren. We zíjn immers toeristen, en we wíllen immers die o zo bekende ruine zien die we kennen uit onze geschiedenisboeken van de basisschool.
Veel mensen die we zijn tegengekomen doen de 4 daagse Inca Trail Trek.. dat was ons iets teveel van het goede (ter herinnering, we lopen nog steeds op regenboog gympen..), maar we hebben het wel enigzins goedgemaakt.
Om 7 uur s´ochtends zijn we de naastliggende berg Wynu Pichu opgeklommen. Via een Inca trap (lees: traptreden van minstens 60 cm hoog) stijl een berg op. Kom je boven, zittend met 30 andere toeristen op een paar reuzachtige keien, te turen in; totale mist.. maaarrr....
Een uur later; optrekkende wolken en het zicht van Machu Pichu onder je in het dal. Fantastisch! Bijna magisch...
De ruine zelf was mooi, groot, en interessant evenals het welverdiende buffet erna. Heerlijk om jezelf eerst af te peigen en daarna 4 uur lang van peruaanse specialiteiten te mogen genieten, om daarna de trein te nemen, terug naar de normale wereld.
Arequipa
De witte stad, met allemaal gekleurde huisjes. Kerstfeeling op iedere straathoek door geimproviseerde kerstbomen. Dan weer betaande uit groene lege plastic flessen, potjes met gekleurde bloemetjes of grote lappen groene stof met mega strikken eraan. Daarnaast kan je niet om de kerstverlichting heen, die heel modern, om de 3 seconden een ander kerstdeuntje speelt, oftewel; piep piiiiep piep piep PIIIEEEEP!
De kinderen hebben hier de gewoonte een beestje/poppetje te kopen voor t kindje jezus (en in ruil daarvoor natuurlijk vol verwachting op kerstochtend hun bed uit rennen). Daardoor is iedere kerststal een bonte verzameling van eenden, koeien, flamingo´s, papagaaien, inca koningen, hondjes, poesjes ect.. t maakt de algehele kerstgedachte compleet.
Om ff in t religieuze te blijven, hebben we hier gister de monastery van Santa Catalina bezocht. Een klooster waar de nonnen tot 1970 op een nogal eigen manier leefden. Wat erop neer kwam dat ze eigenlijk deden waar ze zelf zin in hadden. Een bijzonder ´dorp´ midden in de stad.
Repeat
Verder zouden we jullie nog met één ding op de hoogte willen stellen van de peruaanse cultuur: Repeat.
Een knopje die volgens ons gelukt moet brengen of iets dergelijks, want álles staat hier op Repeat. De muziek tijdens de massage, die meer iets weg had van muziek bij een begravenis, Repeat, de kerstverlichting, Repeat, Repeat, de spaans nagesinchoniseerder japanse vechtfilms in de bus, Repeat, de vrouwtje die hun toeristische handelswaar aan je kwijt willen, Repeat...
Hét voordeel; zo vergeten we t tenminste nooit meer!
vrijdag 18 december 2009
zondag 13 december 2009
Bolivia en een heeeel klein beetje Peru
Naast ons een tetterende voetbalfinale van de peruaanse league, gillende kids, veel te zoete fanta en buiten giet t van de regen.. Perfect moment voor een update.
Iets meer dan twee weken geleden hebben we Argentinie achter ons gelaten. Een twaalf uur durende busreis, dankzij weggespoeldde stukken weg, bracht ons naar de grens met Bolivia.
Direct een ander land, een andere wereld. Armer, maar ook kleurrijker. Vrouwtjes die bierkratten tot baby´s vervoeren in felgekleurde doeken op hun rug, mannen die een grijnzend karkketjes voorduwen met zakken aardappelen, iedere 2 meter een andere penetrante geur en iedereen met een prop cocabladeren in de wang.
Tupiza
De grens plaats Villazon bestaat eigenlijk uit niets meer dan een heleboel wissel´kantoortjes´, dus vandaar direct de bus naar Tupiza gepakt.
En wat voor´n bus. In Argentinie zijn de bussen nog luxer en fijner dan die van Eurolines. In Boliva zouden we een moord doen voor Eurolines. Samengepakt in een blik op wielen, mensen geurend naar een mengsel van mais en coca, dikke vrouwen met lange vlechten, roggelende mannen, jengelende kinderen in t gangpad en t gevoel dat de wielen ieder moment onder de bus uit kunnen schieten doordat je niet eens op een weg rijd. Ok, we moeten niet overdrijven; een stukje weg dan.. die bestond uit kiezels en overging in een rivierbedding, die overging in een rivier. Maar op de plaats van bestemming kom je altijd. Gelukkig.
Solar de Uyuni
Vanuit Tupiza zijn we met een fantastische toer door t zuidwesten van Bolivia gereisd. 4 dagen lang zijn we vertroeteld door onze kokkin Lydia en onze chauff die ons door woestijnen, gekleurde bergen, valeien van niet in te schatten grootte, vulkanen, hoge bergmeren met steeds weer andere kleuren, gijzers en de welbekende zoutvlakte hebben gereden.
Picknicken tussen de lama´s die vieze dingen aan het doen zijn, langs dorpjes met 20 inwoners, maar wel mét voetbalveld al dan niet onder de lamakeutels, hotsprings die voller zaten met dronke polen dan met heet water, kortom het was helemaal naar onze wens.
Potosi
4060 m hoogte. En dat voel je! Gelukkig hebben we ons aangepast aan de plaatselijke gewoontes en liepen wij ook steeds met een dik wangetje, vol met de plaatselijke specialiteit, rond in dit schattige stadje.
Ooit de rijkste stad van Zuid Amerika, vanwege de grote hoeveelheid zilver, nu veel vergane glorie en veel mijnwerkers.
Sociale/culturele uitstapjes worden georganiseerd naar de mijnen. Je sponsort ze door een staaf dynamiet, een flesje 96%alcohol en een zak cocabladeren mee te nemen in je rugzakje als je de mijn ingaat. Offeren aan de mijnwerkers en aan de ´Tio´, de beschermingsgod van de mijnwerkers, en stiekum zelf ook een shotje van de alcohol...
La Paz
3 woorden: druk, druk, en gekkenhuis.
Omdat het hier het regenseizoen is (kon iemand ons dat eerder vertellen!! nix nie zomerjurkjes nie!) werden alle vluchten naar de jungle geannuleerd. Daardoor zaten we, letterlijk, vast in La Paz voor de verkiezingen. Een weekend zonder alcohol en verkeer, bizar voor een stad waar je niet eens 2 stappen kan zetten zonder gek te worden van de stank en de drukte. S´avonds zijn we getuigen geweest van de overwinningsspeech van Evo, de herkozen president, op 20m afstand. Ook weer een belevenis.. zeker omdat niet eens de helft van de stemmen waren geteld. T blijft een Zuid-Amerikaans land..
Zoals alle toeristen, moesten wij ook de deathroad af met de montainbike. T was fantastisch! Diepe afgronden, onder watervallen door, over grindpaden en vooral t eindigen in de monkey refuge. Daar, waar Luke gezellig met de aapjes kon knuffelen en ze voor Elisabeth iets te enthousiast waren..
De laatste dagen in La Paz hebben we ons laten vertroetelen met massages en gummybear icecream (met echt gummybears erin), kadootjes kopen en stiekum alvast sushi eten.
Copacobana
Onze laaste stop in Boliva. Gelegen aan Lake Titicaca, wederom toeristisch, maar niet minder mooi. Een klein dorp, met een gigantische kerk met een rave-achtige kapel. Helemaal zwart, met aan het einde een Maria en enkel verlicht door 1000 brandende kaarsjes. Bizar, intens en mooi tegelijk.
We hebben ook nog een ochtend geprobeerd naar Isla del Sol te gaan. Helaas zonder sol. Dus na een fanta te hebben gedronken op het eiland, zijn we weer teruggekeerd naar t vaste land en hebben ons tegoed gedaan aan de lekkerste trucha (vis)! Vers gevangen, een klein tentje aan lake titicaca.. genieten!
het heeeele kleine beetje Peru:
Cusco
De voetbalfinale is afgelopen en de rust is wedergekeerd in dit internetcafe.
Cusco is een mooie en oude stad. Vol Inca historie (en dan verzinnen ze ook echt iets op íedere straathoek), kerken en toeristen. De casseille steegjes brengen je de berg op waar je t mooiste uitzicht hebt over de terracotta daken en de kerktorens. We hebben ons al uber-cultureel gedragen, geduldig geluisterd naar gidsen die onverstaanbaar engels brabbelen en dé peruaanse soap gevolgd samen met 50 peruanen in polleria (kipperij) Los Angeles.
De tijd gaat snel, morgen naar Machu Pichu, maar nu eerst een biertje!
Iets meer dan twee weken geleden hebben we Argentinie achter ons gelaten. Een twaalf uur durende busreis, dankzij weggespoeldde stukken weg, bracht ons naar de grens met Bolivia.
Direct een ander land, een andere wereld. Armer, maar ook kleurrijker. Vrouwtjes die bierkratten tot baby´s vervoeren in felgekleurde doeken op hun rug, mannen die een grijnzend karkketjes voorduwen met zakken aardappelen, iedere 2 meter een andere penetrante geur en iedereen met een prop cocabladeren in de wang.
Tupiza
De grens plaats Villazon bestaat eigenlijk uit niets meer dan een heleboel wissel´kantoortjes´, dus vandaar direct de bus naar Tupiza gepakt.
En wat voor´n bus. In Argentinie zijn de bussen nog luxer en fijner dan die van Eurolines. In Boliva zouden we een moord doen voor Eurolines. Samengepakt in een blik op wielen, mensen geurend naar een mengsel van mais en coca, dikke vrouwen met lange vlechten, roggelende mannen, jengelende kinderen in t gangpad en t gevoel dat de wielen ieder moment onder de bus uit kunnen schieten doordat je niet eens op een weg rijd. Ok, we moeten niet overdrijven; een stukje weg dan.. die bestond uit kiezels en overging in een rivierbedding, die overging in een rivier. Maar op de plaats van bestemming kom je altijd. Gelukkig.
Solar de Uyuni
Vanuit Tupiza zijn we met een fantastische toer door t zuidwesten van Bolivia gereisd. 4 dagen lang zijn we vertroeteld door onze kokkin Lydia en onze chauff die ons door woestijnen, gekleurde bergen, valeien van niet in te schatten grootte, vulkanen, hoge bergmeren met steeds weer andere kleuren, gijzers en de welbekende zoutvlakte hebben gereden.
Picknicken tussen de lama´s die vieze dingen aan het doen zijn, langs dorpjes met 20 inwoners, maar wel mét voetbalveld al dan niet onder de lamakeutels, hotsprings die voller zaten met dronke polen dan met heet water, kortom het was helemaal naar onze wens.
Potosi
4060 m hoogte. En dat voel je! Gelukkig hebben we ons aangepast aan de plaatselijke gewoontes en liepen wij ook steeds met een dik wangetje, vol met de plaatselijke specialiteit, rond in dit schattige stadje.
Ooit de rijkste stad van Zuid Amerika, vanwege de grote hoeveelheid zilver, nu veel vergane glorie en veel mijnwerkers.
Sociale/culturele uitstapjes worden georganiseerd naar de mijnen. Je sponsort ze door een staaf dynamiet, een flesje 96%alcohol en een zak cocabladeren mee te nemen in je rugzakje als je de mijn ingaat. Offeren aan de mijnwerkers en aan de ´Tio´, de beschermingsgod van de mijnwerkers, en stiekum zelf ook een shotje van de alcohol...
La Paz
3 woorden: druk, druk, en gekkenhuis.
Omdat het hier het regenseizoen is (kon iemand ons dat eerder vertellen!! nix nie zomerjurkjes nie!) werden alle vluchten naar de jungle geannuleerd. Daardoor zaten we, letterlijk, vast in La Paz voor de verkiezingen. Een weekend zonder alcohol en verkeer, bizar voor een stad waar je niet eens 2 stappen kan zetten zonder gek te worden van de stank en de drukte. S´avonds zijn we getuigen geweest van de overwinningsspeech van Evo, de herkozen president, op 20m afstand. Ook weer een belevenis.. zeker omdat niet eens de helft van de stemmen waren geteld. T blijft een Zuid-Amerikaans land..
Zoals alle toeristen, moesten wij ook de deathroad af met de montainbike. T was fantastisch! Diepe afgronden, onder watervallen door, over grindpaden en vooral t eindigen in de monkey refuge. Daar, waar Luke gezellig met de aapjes kon knuffelen en ze voor Elisabeth iets te enthousiast waren..
De laatste dagen in La Paz hebben we ons laten vertroetelen met massages en gummybear icecream (met echt gummybears erin), kadootjes kopen en stiekum alvast sushi eten.
Copacobana
Onze laaste stop in Boliva. Gelegen aan Lake Titicaca, wederom toeristisch, maar niet minder mooi. Een klein dorp, met een gigantische kerk met een rave-achtige kapel. Helemaal zwart, met aan het einde een Maria en enkel verlicht door 1000 brandende kaarsjes. Bizar, intens en mooi tegelijk.
We hebben ook nog een ochtend geprobeerd naar Isla del Sol te gaan. Helaas zonder sol. Dus na een fanta te hebben gedronken op het eiland, zijn we weer teruggekeerd naar t vaste land en hebben ons tegoed gedaan aan de lekkerste trucha (vis)! Vers gevangen, een klein tentje aan lake titicaca.. genieten!
het heeeele kleine beetje Peru:
Cusco
De voetbalfinale is afgelopen en de rust is wedergekeerd in dit internetcafe.
Cusco is een mooie en oude stad. Vol Inca historie (en dan verzinnen ze ook echt iets op íedere straathoek), kerken en toeristen. De casseille steegjes brengen je de berg op waar je t mooiste uitzicht hebt over de terracotta daken en de kerktorens. We hebben ons al uber-cultureel gedragen, geduldig geluisterd naar gidsen die onverstaanbaar engels brabbelen en dé peruaanse soap gevolgd samen met 50 peruanen in polleria (kipperij) Los Angeles.
De tijd gaat snel, morgen naar Machu Pichu, maar nu eerst een biertje!
Abonneren op:
Posts (Atom)
